Home Politiek & bedrijven Equal Gender Policy Economie Onderzoek & Artikelen Politiek en Bedrijven Het aandeel van de politiek en het bedrijfsleven in het emancipatiedebat is nu nog te laag. Juist deze groepen kunnen een belangrijk aandeel leveren aan gelijkheid tussen mannen en vrouwen. In het emancipatiedebat wordt vooral de vraagstelling rondom vrouwen gesteld. Wat kunnen vrouwen veranderen? Hoe kunnen we zorgen dat vrouwen meer gaan werken? Deze vragen worden al jaren gesteld en het antwoord lijkt niet te vinden te zijn. Logisch. Vrouwen zijn een kleine groep in de ‘aandeelhouders’ van ongelijkheid. Andere ‘aandeelhouders’ zijn mannen, politiek, organisaties en de maatschappij. Vrouwen vormen van deze groepen ‘aandeelhouders’ officieel de minst invloedrijke partij. Zij zijn ondervertegenwoordigd in machts- en gezagsposities en zijn bij veel minder onderhandelingen betrokken dan organisaties. Door de aandacht alleen te vestigen op de ‘underdog’ vrouwen wordt uiteindelijk alleen bereikt dat vrouwen niet meer in staat zijn om zichzelf te verdedigen. Ze worden door de overige aandeelhouders in de greep gehouden. Af en toe roepen ze dat de underdog het anders moet doen. ‘Meer werken’ ‘Meer zorgen’. Hoe en met welke middelen maakt niet uit, ze verwachten dat de underdog dit zelf op kan lossen. Maar in het publieke debat wordt één ding vergeten: De underdog is afhankelijk van de andere aandeelhouders en kan niet zonder hen veranderen. De andere aandeelhouders hebben ieder meer invloed, maar deze gebruiken ze niet. Zowel de politiek, de overheid, organisaties, maatschappij en mannen nemen niet hun verantwoordelijkheid in dit debat. Verantwoordelijkheid Onze maatschappij leert kinderen om verantwoordelijkheid te nemen: ‘samen spelen, samen delen’, ‘elkaar helpen’ ‘waar twee vechten, hebben twee schuld’ ‘niemand pesten, iedereen is gelijk’. ‘behandel iemand anders zoals je zelf behandeld wilt worden’ Volwassenen houden zich slecht aan deze wijsheden. Bij organisaties zijn bij onderhandelingen namelijk drie partijen aanwezig: de sollicitant, het bedrijf en de manager.  ‘waar drie onderhandelen, hebben drie schuld’ . Dit betekent dat bedrijven en de manager zelf even verantwoordelijk zijn voor de loonsverschillen tussen mannen en vrouwen. Bedrijven kunnen veel veranderen door vrouwen een gelijk salaris te bieden. De politiek en overheid horen het goede voorbeeld te geven. Zij horen op te komen voor de rechten van haar inwoners. Maar de politiek en de overheid geven nog steeds geld aan organisaties die geen gelijke salarissen bieden. Bij het investeren van hun financiën letten zij niet op emancipatie. Zij zijn erg druk met het denk voor en wijzen naar vrouwen, dat zij hun eigen macht en mogelijkheden vergeten. Door het niet nemen van verantwoordelijkheid houden de overige aandeelhouders de situatie en het debat in deze status quo. Het is een status quo waar weinig mee te winnen valt, maar waar veel mee te verliezen is. Door het debat te verplaatsen naar de andere ‘aandeelhouders’ zal deze status quo doorbroken worden en is er kans op gelijkheid.  Contact Media & Burgerschap Trainingen & Lezingen ‘Vandaag is de dag, waarop je alles anders kunt doen’